Het gaat om één van de oudste stadsparken van Tilburg en een gemeentelijk monument. De herinrichtingsplannen zetten in op het versterken van het stadspark als brandpunt en eigentijds park binnen het Museumkwartier. De cultuurhistorische waarden van het door Leonard Springer rond 1896 ontworpen park zullen worden versterkt, maar hiernaast ook de sociale veiligheid en gebruikswaarden, waarbij aansluiting wordt gezocht bij het De Pont en het Textielmuseum. De vitaliteit van de aanwezige bomen en de klimaatrobuustheid van het park zullen worden versterkt.
Het artikel zet de verschillende parkontwerpen voor het Wilhelminapark naast elkaar; het oorspronkelijke ontwerp van Leonard Springer uit circa 1896, het latere herinrichtingsplan van Bakker & Bleeker uit circa 1996 en het herinrichtings- en revitaliseringsplan van MTD landschapsarchitecten dat daar een nieuwe tijdslaag aan toevoegt.
Bijzonder is dat het verschijnen van het artikel samenvalt met de selectie van de aannemer voor de realisatie van de herinrichtingsplannen voor het park, Dolmans landscaping Haaren, die waarschijnlijk nog dit jaar gaan starten.
Bekijk het beeldverhaal in Blauwe Kamer: link
Het Wilhelminapark kent een rijke ontwerpgeschiedenis. Eind 19e eeuw ontwierp landschapsarchitect Leonard Springer het park als een samenspel van Engelse landschapsstijl en formele elementen. Bijna een eeuw later gaf B+B het park een nieuwe impuls en herstelde de relatie tussen park en stad.
In 2023, precies 125 jaar na de aanleg, kreeg MTD landschapsarchitecten de opdracht om een nieuw inrichtingsplan voor het Wilhelminapark op te stellen. Een volgende laag in de geschiedenis van het park, waarbij we nadrukkelijk voortbouwen op de kwaliteiten van eerdere ontwerpen.
In het plan herstellen we de oorspronkelijke tweedeling tussen het landschappelijke en formele deel van het park. De rododendrons maken plaats voor een meer gevarieerde onderbeplanting, waarmee de biodiversiteit wordt versterkt en tegelijkertijd wordt gewerkt aan een opener en sociaal veiliger park. Ook de stedenbouwkundige inbedding van het park in het omliggende Museumkwartier vormt een belangrijk onderdeel van het ontwerp.
Een bijzonder element is de terugkeer van twee hertenbeelden bij de hoofdentree. De oorspronkelijke beelden verdwenen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Met hun terugkeer wordt een verdwenen stukje geschiedenis opnieuw zichtbaar in het park.
Zo bouwen we voort op ruim 125 jaar parkgeschiedenis en voegen we een nieuwe, eigentijdse laag toe met respect voor de oorspronkelijke ontwerpgedachten.
